poniedziałek, 13 lutego 2012

Skarby

Gdy zbudzi nas dźwięk potłuczonego szkła 
Gdy przejdą fosę i dorwą się do bram 
Mamy coś czego nie zabiorą nam 
Gdy wzrok przesłoni gęsta mgła 
Mamy swoje skarby 
Mamy coś czego nie zabiorą nam 
Słowami piosenki Libera pod tytułem Skarby chcę dziś zacząć mój wpis.Tak często nie potrafimy docenić to co nam los dał.Każdy z nas coraz cześciej tylko biegnie za pieniądzem walczy z drugim człowiekiem byleby tylko osiągnąć cel,który sobie ustanowił,ale czy to właściwa droga??
Pomyślmy sobie teraz co by się stało,gdyby pieniądze i wszystkie przyziemne sprawy przestały istnieć,straciły by znaczenie.To co byśmy mogli powiedzieć o naszej relacji z drugim człowiekiem?? Jak byśmy się odnajdywali w tym świecie i czy w ogóle by nam sie to udało,bo przecież całe życie dążyliśmy do tego co przyziemne...
Relacja z człowiekiem jest jednym ze skarbów,którego nikt nam nie odbierze.Prawdziwa i szczera relacja z drugą osobą jest czymś czego nie możemy policzyć w pieniądzach czy w rzecach jakie damy w zamian za to,że ktoś będzie chciał z nami porozmawiać czy nam pomóc.W życiu nie liczą się tylko pieniądze.
Innym skarbem,który tak często nie doceniamy jest to co wiemy,czyli nasza wiedza i doświadczenie.Wielu z nas nie potrafi korzystać z tego wielkiego skarbu,którego także nikt nie może nam odebrać.Jak mówi stara maksyma to co wiesz tego nikt Ci nie odbierze.
Skarbem są przede wszystkim nasi RODZICE I RODZINA i to w zasadzie ich powinienem wymienić w pierwszej kolejności.Tak często po prostu olewamy i nie szanujemy tego co Oni dla nas robią,nie cenimy tego wszystkiego,ich ciężkej pracy i starań o to by nam w życiu było lżej,więc ogarnijmy się mówiąc bardzo kolokwialnie i doceńmy ten skarb,którego nie da się także za nic na świecie kupić.
Skarbem jest zapewne też uczucie jakim dażymy innego człowieka.Mam konkretnie na myśli przyjaźń,która jest równie cenna i walczmy o to by ten skarb nie zakurzył się i byśmy Go przez własną głupote nie stracili.
Reasumując powinniśmy coraz częśćiej dbać o te skarby,których może i czasem nie widać,ale nie da się ich kupić za pieniądze,bo co nam po tym,że będziemy mieć pieniądze,skoro tak na prawdę zostaniemy sami.Nie pozwólmy by te skarby się zakurzyły i odeszły w zapomnienie.

2 komentarze:

  1. No nie można nie zauważyć że trwasz w filozofii dialogu. PIĘKNIE!!!!!
    Zatrzymajmy się na relacjach o których piszesz w tym poście. Relacje trzeba odróżnić dobre i złe. Dobre ubogacają, rozwijają osobowość. Złe niszczą. Drugi człowiek jest zawsze dla nas wyzwaniem, domaga się naszej reakcji, odpowiedzi słowem lub czynem. Najbliższy „drugi” to istotnie rodzina, której zawdzięczmy (gdy jest solidna) nasze życie i to jakimi jesteśmy ludźmi. Przyjaźń rzetelna, wypróbowana to przestrzeń budowania szczęścia. Szczęście nadaje życiu sens i pobudza do czynu.

    OdpowiedzUsuń

Łączna liczba wyświetleń